De luiaard en Goliat

Het voelt in deze wereld vaak alsof ik het moet opnemen tegen Goliat.

Niet tegen de reus uit het Bijbelverhaal, maar tegen een veel grotere reus: het patriarchale systeem.

Een machtig systeem dat hard op zijn borst timmert, als een soort grote Bokito gorilla. Dat zegt hoe het hoort. Dat bepaalt wat “normaal” is en wat “gepast” is.

Een systeem dat vraagt om aanpassen, presteren, doorgaan, sterk zijn en vooral niet te veel vragen stellen. Gehoorzamen door niet meer naar jezelf te luisteren.

Een systeem met een indrukwekkende wapenrusting van regels, verwachtingen, protocollen, normen, autoriteit, macht en controle.

En daar sta ik dan.

Niet als Goliat Bokito… Maar als David, de luiaard.

Niet in een harnas.
Niet met een zwaard.
Niet met de ambitie om te worden als Goliat.

Niet om Goliat te overtreffen, maar om niet meer met hem te hoeven vechten om veilig te zijn.

Hangin’ in there for dear life!🦥

David trok het harnas niet aan

In het verhaal van David en Goliat is David geen grote krijger. Hij is een jonge herder die het als enige durft op te nemen tegen Goliat.

Wanneer koning Saul hem zijn harnas met wapenrusting geeft om in zijn eentje naar het Filistijnse leger en de reus Goliat te gaan, probeert David in het harnas te lopen.

Maar het werkt niet. Het harnas past niet bij David. Hij kan er niet mee bewegen.

Het past niet, dus doet David iets belangrijks:

hij trekt het harnas weer uit.

David besluit niet te vechten zoals Goliat vecht. Dat past ook niet bij hem.

Hij doet wat hij wél bij hem past. De jonge herder pakt een slinger en vijf stenen uit de beek. Meer heeft hij niet nodig. Zo redt hij ook zijn kudde van leeuwen en beren.

Eén steen blijkt genoeg. Hij slingert met uiterste precisie die ene steen tegen het hoofd van Goliat.

Goliat valt.

Hij is down and out. (Nou ja, eigenlijk sterft Goliat en onthoofdt David hem, maar die versie vind ik wel erg wreed.)

Eindelijk rust en binnenwereldvrede.

Ik hoef geen Goliat te worden

Het verhaal van David en Goliat raakt me (gelukkig niet met die steen), want hoe vaak probeer ik mezelf niet passend te maken voor het harnas?

Het harnas is de patriarchale PFAS mal die ons programmeert dat we:

Sneller moeten worden.
Harder moeten werken.
Beter moeten plannen.
Minder moeten voelen.
Meer moeten presteren.
Beter moeten uitleggen.
Netter moeten communiceren.
Ons moeten aanpassen aan een systeem dat ons voortdurend vertelt dat wij degene zijn die moeten veranderen.

Maar wat als het harnas gewoon écht niet past? En als het ook niet nódig is?

Ik dacht altijd dat ik een misfit was, een persoonlijk falen. Maar nu zie ik: het ligt niet aan mij. Het ligt aan het beklemmende, onnatuurlijke harnas.

Het probleem is niet dat ik onvoldoende mijn best doe om in het Goliat systeem te passen.

Het probleem is dat het systeem helemaal niet gemaakt is voor mensen. Het is verstikkend.

Ik hoef dus niet sterker te worden a la Goliat. Ik hoef Goliat niet te verslaan met zijn eigen wapens.

Ik kan mijn harnas gewoon uitdoen en één steen pakken.

Wat een opluchting!

Die ene steen tegen Goliats hoofd is de Grey Rock (grijze steen) methode.

Voor iedereen die zich afvraagt hoe die het kan opnemen tegen Goliat; gebruik de Grey Rock methode.

De steen is klein en simpel

De Grey Rock methode steen is geen geweld.

De steen is een grens.

Een feitelijke zin. Een korte reactie. Geen eindeloze uitleg of verdediging. Géén poging om iemand die niet wil luisteren alsnog te overtuigen.

De Grey Rock methode steen kan er zo uit zien:

“Bedankt voor het bericht. Ik kom er later op terug.”

Of

“Ik ben hiervan op de hoogte.”

Of:

“Dit is niet met mij afgestemd en ik stem hier niet mee in.”

Of:

“Op dit moment neem ik hierover geen beslissing.”

En dan stoppen, niet meer reageren. Wees een kwal, geen zeevonk.

Dat is voor mij de kracht van de Grey Rock methode. Die ene kleine steen helpt je van onmacht naar kracht.

Ik hoef mezelf eindelijk niet meer kleiner te maken of juist groter. Ik kan bij mezelf blijven, omdat ik ben gaan weigeren mijn energie eindeloos beschikbaar te stellen aan een systeem dat mij steeds opnieuw het uitputtende gevecht in probeert te trekken.

En ik wíl niet vechten. Ik wil rust, ik wil (adem)ruimte, ik wil helderheid.

Ik wil leven.

En die ene steen, de Grey Rock methode helpt me hierbij.

Niet honderd argumenten. Niet een heel leger.

Gewoon één steen, precies op de juiste plek.

De luiaard als David

Ik gaf het een verhaal van David en Goliat een twist, want ik ben fan van luiaards en ik zie David als een luiaard.

Want een luiaard wint niet door kracht of snelheid.

Een luiaard wint niet door productiviteit.

Een luiaard gaat niet harder werken omdat iemand roept dat het sneller moet.

Een luiaard heeft een ander tempo, een andere manier van leven.

Dat is helemaal geen gebrek.

De luiaard weet: wie niet sterk is, moet slow zijn.

Traagheid is een kleine, simpele vorm van verzet tegen het ziekmakende, onmenselijke patriarchale systeem.

Tegen een wereld waarin productiviteit wordt verward met waarde.

Tegen een cultuur waarin rust pas mag als alles af is. (En het is nooit af!)

Tegen het idee dat een mens eerst moet presteren om bestaansrecht te verdienen.

Simpel betekent niet per definitie makkelijk.

De luiaard zegt simpelweg:

Mijn tempo is geen probleem dat opgelost moet worden.

Ik hoef niet sneller of beter te worden om hier te mogen zijn.

De luiaard zegt: ik mag bestaan en jij ook. Zonder harnas, zonder wapens. Er is ruimte voor ons allemaal.

Let’s be.🦥

Er zijn nog meer luiaards

En dan geef ik nu het verhaal van David en Goliat nóg een twist.

Het gaat namelijk niet om één David tegenover één Goliat.

Het gaat om de mensheid, waarvan een groot deel klem zit door Goliat.

Er zitten overal mensen klem in het toxische patriarchaat.

Mensen die door het systeem gegaslight zijn in denken dat ze niet “normaal” zijn.

Het patriarchaat is een uitzichtloze, verstikkende kolenmijn.

Luiaards zijn gaan denken dat ze mislukte apen zijn.

Lui.

Niet goed genoeg.

Te gevoelig.

Te lastig.

Te langzaam.

Te weinig aangepast.

Te ……. vul zelf maar in.

De kanarie kwettert ze wakker

De luiaards worden ondertussen steeds dieper in de kolenmijn gedreven door Goliat en raken steeds verder van zichzelf verwijderd omdat ze proberen te functioneren in een systeem dat niet bij hen past.

❣️Én omdat ze niet weten dat je Goliat kunt verslaan met één grijze steen!

Dan nu de plottwist: ergens in die kolenmijn zit een kanarie (dit zijn meestal onze kinderen) en die kanarie communiceert met één steen:

“TJIEP TJIEP! (Vertaling: Hier klopt iets niet! Ik krijg geen lucht hier!”)

Een luiaard kijkt uitgeput op.

“Ik vind het hier ook verstikkend, maar ik dacht dat het aan mij lag.”

“TJIEP TJIEP ALARM! WEGWEZEN HIER!” kwettert de kanarie.

Een andere luiaard zegt:

“Huh, ik dacht ook dat het aan mij lag! Krijgen jullie óók geen lucht?!”

Nog een.

En nog één.

En ineens gebeurt er iets.

De kanarie maakt zichtbaar wat er gebeurt in de onzichtbare onderstroom en laat anderen weten:

“Je gevoel klopt; het is hier verstikkend. Wegwezen dus! Weg uit die kolenmijn”

En de luiaards komen in beweging en vinden samen de uitgang van de kolenmijn.

Ze zien Goliat knock-out liggen en David vertelt hen over zijn actie met die éne grijze steen.

Samen bouwen ze een nieuwe wereld. Een matriarchaat.

En ze leven nog lang en… gelukkig!

Uit de kolenmijn

Moraal van het verhaal:

Als je het gevoel hebt tegenover Goliat te staan: Gooi die grijze steen (Grey Rock methode) en bevrijd jezelf uit het patriarchale systeem.

Geloof jezelf.

Vertrouw op je lichaam.

Leef in jouw tempo, op jouw manier.

🦥