De olifant in de kamer


Er is een moment in mijn leven geweest dat er ineens een grote, vieze olifant mijn kamer in denderde. Totaal onverwachts. Ik schrok me dood.

Het ergste was nog: nadat de olifant mij bijna dood liet schrikken, viel híj middenin mijn kamer dood neer. En liet me vervolgens achter met zijn lijk.

De dode olifant

Daar zat ik dan. Als meisje van vijf. Met een dode olifant. In mijn kamer. Of beter gezegd: in mijn bovenkamer. In mijn binnenwereld. Ik voelde meteen: niemand mag die olifant ooit te zien krijgen. Die olifant mag nooit benoemd worden. Nooit! Het was ongetwijfeld mijn eigen schuld dat dit gebeurd was. Dus ik moest het zelf oplossen. Verstoppen en vergeten was de enige oplossing.

De olifant bracht schaamte, schuldgevoelens en walging met zich mee. Het was verwarrend, beangstigend en vies.

Het verstoppen van de olifant

Ik kreeg de olifant niet in mijn eentje weg uit mijn bovenkamer. Om hulp kon ik nog niet te vragen. Dus het werd mijn geheim. Ik liet hem onderstoffen en dekte hem zorgvuldig af met vrolijke kleedjes, zodat nooit duidelijk zou worden dat er eigenlijk een dode olifant onder lag.

Die berg met vrolijke kleedjes middenin mijn kamer lag daar natuurlijk heel erg in de weg. Dus ik moest mij sinds de dag dat de olifant in mijn kamer dood neer viel iedere dag om zijn lijk heen manoeuvreren.

Een aanslag door een olifant

De olifant nam veel ruimte in beslag. Hij deed een aanslag op mijn vrijheid en mijn gevoel van veiligheid.

Zolang ik bleef doen alsof ik dat niet erg vond en vermeed om ernaar te kijken, aan te denken en over te praten, was het best te doen. Maar ja, hij lag er wel en dat ik bleef ik voelen…

Hoe langer hij daar lag en hoe groter en ouder ik werd hoe moeilijker het werd om om de olifant heen te bewegen en hem te negeren.

De olifant in de kamer benoemen

Daar kwam ook nog bij: hoe langer ik de olifant negeerde, hoe meer hij ging rotten en stinken. Tot ik het niet meer kon vermijden.

Andere mensen begon ook op te vallen dat er iets in mijn kamer lag wat er niet hoorde. Dat er iets niet klopte. Er zat een luchtje aan. Natuurlijk mochten zij absoluut mijn kamer niet in. Maar dat er niemand op bezoek mocht komen en dat ik angstvallig de deur op slot hield, begon sommige mensen op te vallen.

Leven met de olifant in mijn kamer was op een gegeven moment niet meer te doen. Ik hield het niet meer vol. Er móest iets veranderen.

Inmiddels was ik volwassen en kon ik heel voorzichtig en heel langzaam laagje voor laagje de kleedjes van de olifant af halen. Tot ik uiteindelijk de olifant in de kamer had blootgelegd.

Pas 32 jaar later kon ik naar de dode olifant kijken. Ik was 37 toen ik durfde toe te geven wat mij als kind was overkomen. Ik had hulp nodig om de dode olifant na al die jaren uit mijn kamer weg te halen. Alleen kon en durfde ik het absoluut niet aan. Gelukkig kreeg ik die hulp.

De olifant: het trauma

De olifant in de kamer is natuurlijk een metafoor voor mijn trauma: het seksueel misbruik dat ik op mijn vijfde meemaakte met mijn zwemleraar. Mijn geheim dat ik met niemand kon delen. Ook omdat ik er geen woorden voor had. Het trauma was onverwerkt.

In een onbewaakt moment kwam hij, de dader, als een olifant via de porseleinkast mijn kamer in. En daar is hij tientallen jaren gebleven. Hij bepaalde voor een groot deel mijn leven. Hij ontwrichtte mijn leven. Zonder dat ik precies door had dat híj het deed. Ik dacht dat ik het zélf deed.

Tot het moment dat ik hem ontmaskerde en erkende dat HIJ degene was die mijn leven ontwrichtte. De schaamte, schuld en walging kon ik terug sturen van mij naar hem.

Verwerken en herstellen

Sinds het moment dat ik het doorzag, kwam er verandering. Ik hoefde niet meer bang te zijn en me niet meer te schamen. Niet meer van mezelf te walgen.

De olifant in de kamer bespreekbaar maken en om hulp vragen is het engste en tegelijkertijd meest bevrijdende wat ik ooit heb gedaan.

Herstel is work in progress. Mijn binnenwereld is nu eindelijk net zo mooi aan het worden als mijn buitenwereld. Er ontstaat steeds meer veiligheid, rust en ruimte in mij nu die olifant weg is uit mijn kamer.

Ik kan steeds vaker voelen dat ik Licht en Liefde ben en dat ik dat altijd ben geweest.

No matter what.

,

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *